این روزهای خالی

سرگردانند !

 هیچ کجای تقویم جای نمی گیرند !

کجا به بهار

به اردیبهشت

پیوند شان بزنم ؟!

آتشکده ی ما

خانه ی تمام سرودها و نیایش هاست !

چنین که به مهر آتشم می زنی

چنین که به مهربانی

راهبرم می شوی !

من هنوز

زیر سایه ی

روزهای آبی

روزهای آفتابی

نشسته ام !

شانه به شانه ی غزل ...

در کنار آواز رود

در سایه ی تُنُک درخت های گیلاس !

به مهر ...

به مهربانی ... !

حنجره ام از عاشقانه ستودن تو باز نایستاده است هنوز ...

 
بانگ هیچ کلاغی

چهچه عاشقانه ها،

رویای قصه ها

و آهنگ غزلهات را گم نمی کند !

تو نباشی

راه ، بیراهه می شود !

من ،

سر درگم !

تو نباشی...

چه تفاوت دارد

به آبی آرام فکر کنم ،

یا کبودی مبهم ؟!

همین که بیایی ،

از پس رنگین کمان

به تماشای عشق می نشینم !!